Gastblog

Graag bieden wij op onze site ook ruimte aan gastbloggers.
Dus voelt u de behoefte om ook een blog op onze site te plaatsen? Laat het ons weten!

[Contact]


Woensdag 13-07-2016

Sandra Di Bortolo vroeg ons of wij het leuk zouden vinden een blog van haar te plaatsen op onze site. Natuurlijk!

Zij stelt zich hier aan u voor:

Als schrijver debuteerde ik met ‘Spaghetti met Hutspot’ (daarmee stond ik naast Öscan Acyol in de finale van Het Overijssels Boek van het Jaar). Daarna heb ik in een verhalenbundel gestaan ter gelegenheid van de Boekenweek (na verkiezing door Abdelkader Benali).

Sinds een aantal jaren ben ik  eigenaar/redacteur bij Tekstbureau Het Zusje en houd ik me vooral bezig met het redigeren van verschillende soorten boeken, van fictie/non-fictie, managementboeken, studieboeken en proefschriften tot kinderboeken en gedichtenbundels. Ik redigeer met name manuscripten van schrijvers die in eigen beheer uitgeven. Speciaal voor die schrijvers heb ik het boek ‘Nu komt mijn boek er echt!’ uitgegeven.

Iedere week plaats ik op mijn website een blog of schrijftip, in de hoop op die manier zoveel mogelijk mensen te inspireren tot het schrijven van hun verhaal.

Uiteraard waren wij nieuwsgierig hoe Sandra ons heeft gevonden. Hierbij haar reactie:
Op Facebook zag ik een gastblog voorbijkomen van Hans Oud, iemand die ik goed ken. Zodoende kwam ik op jullie website terecht.

Blog Sandra Di Bortolo:

Kinderboek

Voor het schrijven van een kinderboek gelden specifieke regels. Allereerst is het natuurlijk heel belangrijk om te weten voor welke leeftijdscategorie je jouw boek schrijft. Het gaat dan niet alleen om de woordenschat, maar ook om de lengte van de zinnen, hoofdstukken en zelfs het volledige boek. Naast de taalontwikkeling van kinderen en jongeren spelen ook de sociale ontwikkelingen een belangrijke rol. Dus zowel tekstueel als inhoudelijk moet je heel goed weten wat aansluit bij de belevingswereld van een bepaalde groep kinderen of young adults. Ook hiervoor geldt dat er uitgeverijen zijn die zich met name richten op kinder- of jeugdboeken.

Het allerbelangrijkste voor het schrijven van een kinderboek is misschien wel dat je in staat moet zijn om door de ogen van een kind te kijken. Dat betekent dus dat pedagogisch verantwoorde levenslessen niet bovenaan je lijstje staan. Denk maar aan de verschillende boeken van Roald Dahl, of Marietje Appelgat van Lydia Rood. Gebruik vooral geen verkleinwoorden, dat doen kinderen onderling ook niet als het over henzelf gaat. Vereenzelvig je met een kind en gebruik je zintuigen als was je een kind. Misschien is dat het makkelijkst wanneer je terugdenkt aan een periode waarin je zelf nog klein was. Toen zag je werkelijkheid er heel anders uit dan nu, en die kinderlijke werkelijkheid moet de basis zijn voor je boek. Kinderen leven met het moment, in het hier en nu. Ze beleven hun leven in stukjes, en zijn niet in staat om een totaalplaatje te zien. Schrijf daarom in stukjes. Ieder (hoofd)stuk heeft een begin, een midden en een eind. Kleine losstaande scènes die, aaneengeregen, een geheel vormen. En dat laatste is nu juist datgene waartoe jij als volwassen schrijver in staat moet zijn. Vooruit denken, een totaal overzicht hebben en het vermogen om spanning, plezier en verwondering om te zetten in de realiteit van een kind. En let erop dat het niet klinkt als een volwassene die doet alsof hij een kind is.

Wilt u contact opnemen met Sandra Di Bortolo?
Dat kan via haar website: Het Zusje


Maandag 11-07-2016

Op 7 juli j.l. ontvingen wij een leuke email van de heer Hans Oud. Voor de krant Metro schreef hij een blog. Het leek hem leuk dit als gastblog op onze site te plaatsen.

Hans stelt zich aan u voor:

Gastblogger Hans OudMijn naam is Hans Oud en ik ben 61 jaar. Sinds 1977 getrouwd met Ellen en het grootste deel van mijn leven werkzaam geweest als bijstandsmaatschappelijk werker bij diverse gemeenten ‘in den lande.’ Laatstelijk werkte ik als nachtbegeleider in de psychiatrie en tot 2013 als begeleider bij Beschermd Wonen in een RIBW-voorziening. In die laatstgenoemde hoedanigheid vertelde ik in voorkomende omstandigheden door mij bedachte verhaaltjes voor het slapengaan in situaties waarin bewoners om welke reden dan ook de slaap niet konden vatten. Nadat ik de verhaaltjes had verteld was dat uiteraard geen garantie dat bewoners de slaap wél konden vatten, maar dit terzijde … 🙂

Ik beleef veel genoegen aan het combineren van tekst, beeld en muziek daar waar het gaat om creatie, zeker als ik daarin een soort van verhulde boodschap mag meegeven die ik vaak niet bedenk maar gaandeweg het creëren ontstaat waarbij ik kritisch ben naar mijzelf voor wat betreft het niet-belerend willen zijn als het gaat om de inhoud van de boodschap. Ieders persoonlijke uitleg en/of ervaring van het kennisnemen daarvan is immers authentiek en daarom altijd dé beste …

Uiteraard waren wij nieuwsgierig hoe Hans ons heeft gevonden. Hierbij zijn reactie:
Ik vond jullie site vanwege mijn facebookvriendschap met Maria Genova en voor mij viel jullie site op door de helderheid en de prettige manier waarop de informatie wordt gedeeld. Helemaal to the point en lekker ‘rustig’ om te lezen.

Blog Hans Oud:
Wij zaten naast elkaar op een bankje bij het NS-station in Emmen en wachtten op de bus. Lijn 44 naar Schoonebeek. Ze zag er keurig uit. Had goede omgangsvormen ook. Ze vertelde mij dat ze Mirle heette en ik denk dat zij ongeveer tien jaar oud was. Mirle had een flesje cola in haar ene, en een salmiaklollie in haar andere hand.

‘Zal ik mijn cola en mijn lollie aan die meneer geven?’ vroeg Mirle aan mij. ‘Ik vind hem zo zielig. Wij gooien ons brood dat twee dagen oud is in de vuilnisbak en die meneer haalt dat brood er nu uit. Nou ja, niet hetzelfde brood maar bij wijze van spreken …’
Ik werd stil en heb dat even zo gelaten.
Mirle stapte zonder haar flesje cola en zonder haar salmiaklollie de bus in en bleef in de bus zitten nadat ik uitstapte. Zij keek mij na en zwaaide ingetogen.
Mirle heeft vást op haar facebookpagina vermeld dat delen mag. Mirle weet in elk geval wat delen ís. Haar cola en haar salmiaklollie.
Drie uur en negentien minuten later schreef ik dit stukje. In de sprinter van Arriva van Emmen naar Zwolle en ik denk aan de symboliek van breken en delen. Ik denk aan nooddruft en ik denk aan overvloed. Maar bovenal denk ik aan Mirle in de meest goede zin van het woord. Daarover geen misverstand.
Breken en delen.
Geven van cola en geven van een salmiaklollie aan iemand die een vuilnisbak uitpluist op zoek naar ‘iets om te eten.’
Ik ben niet meer aan of met een kerk verbonden, maar anders zou ik vragen of het gebaar van Mirle in het parochieblad zou mogen staan. Of in de kerkbode, maar dit terzijde.
Hulde aan Mirle!

Wilt u contact opnemen met Hans Oud?
Dat kan via zijn Facebook-pagina: Facebook Hans Oud of via zijn Twitter-account: Twitter Hans Oud